Ομιλία των ποιητριών Μαρίας Γλυνού και Δήμητρας Παραδέλη στο Μουσείο Μακεδονικού Αγώνα

21 Μαρτίου: Παγκόσμια ημέρα Ποίησης. Και συνήθως, τέτοιες μέρες μιλάμε για την ποίηση ως τέχνη, ως ιστορία, ως μνήμη...

Εγώ όμως θα ήθελα να μιλήσω για την ποίηση ως... μαθηματικός!

Γιατί, όσο κι αν φαίνεται περίεργο, τα μαθηματικά και η ποίηση δεν είναι δύο ξένοι κόσμοι. Είναι δύο διαφορετικές γλώσσες που προσπαθούν να πουν το ίδιο πράγμα:να καταλάβουν τον κόσμο… και τον άνθρωπο μέσα σε αυτόν.

Στα μαθηματικά, ψάχνουμε μοτίβα. Ψάχνουμε δομές, αρμονία, σχέσεις. Προσπαθούμε να βάλουμε τάξη στο χάος...

Στην ποίηση κάνουμε ακριβώς το ίδιο. Απλώς αντί για σύμβολα, χρησιμοποιούμε λέξεις...

Και όπως σε μια γεωμετρική καμπύλη η καμπυλότητα μας λέει πώς αλλάζει η πορεία της, έτσι και σε ένα ποίημα, οι λέξεις μάς λένε πώς αλλάζει η ψυχή...

Ίσως τελικά… η ποίηση να είναι η γεωμετρία του συναισθήματος...

Οι αρχαίοι Έλληνες μιλούσαν για αρμονία. Πίστευαν ότι ο κόσμος έχει ρυθμό, μέτρο, ισορροπία. Ότι πίσω από όλα υπάρχει μια βαθύτερη τάξη.

Και κάπου εκεί, ανάμεσα στον αριθμό και στον στίχο, γεννήθηκε κάτι πολύ όμορφο: η ανάγκη του ανθρώπου να εκφραστεί...

Γιατί υπάρχουν πράγματα που δεν αποδεικνύονται. Δεν γράφονται σε έναν πίνακα. Δεν λύνονται με έναν τύπο.

Και εκεί έρχεται η ποίηση.

Όχι για να εξηγήσει, αλλά για να αγγίξει!

Για μένα, τα μαθηματικά είναι η λογική της ομορφιάς. Και η ποίηση… είναι η φωνή της.

Και ίσως τελικά, δεν υπάρχουν δύο κόσμοι —ο κόσμος της λογικής και ο κόσμος του συναισθήματος.

Υπάρχει ένας κόσμος… που προσπαθούμε να τον καταλάβουμε.

Άλλοι με εξισώσεις. 

Κι άλλοι με στίχους...